Onvervaard

geschreven door Gudrun op 15-01-09 (9 jaren geleden) in Eten en drinken, Karaktertje.

Klein muis,

ik heb net de choco uit je haar gewassen :-p Je hebt namelijk sinds een paar dagen het fenomeen 'choco' ontdekt, en sindsdien heeft de speculoospasta voorlopig afgedaan.
Je bent intussen al zó gevorderd in taalgebruik dat je quasi alles begrijpt en ook toepasselijk reageert. Zodra je aan tafel zit, vraag ik je wat je wil eten. Ik wijs dan een paar dingen aan, en dan zeg je 'Ja' of 'Nee', al naargelang. Eerst begin je met een boterham met hartig beleg, zoals kaas, salami, paté, hesp... En halverwege die - nog steeds in kleine stukjes gesneden - boterham begin je al te wippen en te wijzen: 'Daa! Daa! Dat!' Dan moet ik een paar keer herhalen dat je eerst de boterham op je bordje moet opeten, waarop je meestal je mond barstensvol propt, en nog nauwelijks verstaanbaar 'Dat!'  zegt, terwijl je weer begint te wippen en te wijzen. Zodra ik dan de pot choco durf nemen, breng ik je in opperste staat van vervoering: je schaterlacht en wipt bijna uit je stoel van enthousiasme, terwijl je hoofdje bijzonder geestdriftig ja knikt.
Als ik dan eerst nog een boterham voor Wolf durf te smeren, ben je zwaar teleurgesteld en begin je bijna te huilen. Ik moet je echt soms op je plaats zetten, de wereld draait momenteel rond en enkel in functie van Kobe.

Vorige zaterdag heb ik dat ook nog eens duidelijk gemerkt. Je was dringend aan nieuwe schoenen toe, je eerste schoentjes waren zo goed als te klein. Ik dus met jou naar de Brantano, waar jij braafjes rondkeek naar al het volk dat van de solden kwam profiteren. Je protesteerde ook helemaal niet toen een verkoopster jouw voetje mat, en ik daarop je een paar schoentjes aantrok. Je deed zelfs netjes een paar stappen, en dat bleek prima te lukken.
Omdat ik ook nog een paar schoenen voor papa moest zoeken, bracht ik je daarna naar het kinderspeelhoekje: een soortement van houten cabientje, met een bankje, wat leuke gaten, een paar kralenspelletjes en wat blokjes. Ideaal dus. Dat bleek jij ook te vinden, want je liet me rustig mijn gang gaan. Meer nog: toen ik naar de kassa wilde, had jij nog helemaal geen zin om mee te gaan. Je gehoorzaamde niet eens toen ik je vroeg te komen, en dat ben ik niet van je gewoon. Ik heb je echt in de kraag moeten vatten, maar dan kwam je toch zonder protesteren mee. Aan de kassa ben je zelfs braaf op je poep gaan zitten, omdat we moesten wachten. Toen bleek dat ik mijn klantenkaart (die daar eigenlijk echt wel de moeite is) in de auto was vergeten, ging ik die snel halen met jou op de arm. Bij het opnieuw binnenkomen zette ik je op de grond, en onmiddellijk ging je op pad, de gang van de kinderschoenen in, tot je aan de andere kant het speelhoekje ontwaarde. En jawel, onvervaard ging je erop af, zonder acht te slaan op de mensen rondom jou, of het feit dat je mama helemaal niet kon zien. Kobe wilde spelen, en Kobe gíng spelen. Ik moest echt lachen. Ik heb rustig afgerekend, en ben je dan gaan oppikken aan het speelhoekje. Gelukkig kwam je gewillig mee, maar ik vond het eigenlijk wel grappig. 

's Avonds kwam je peter Dirk nieuwjaren, en die had - op mama's aanstoken - het ideale cadeautje voor jou mee: een nieuwe DVD van Bumba! Je trok het papiertje open, en werd meteen wildenthousiast, en dat woord mag je gerust letterlijk nemen. Je begon te schateren, te springen, 'ja' te roepen, op het bakje af te stormen en te dansen. Alles tegelijk.  Er zat niks anders op dan je een afleveringetje te gunnen, en dat werd op een bijzonder dankbare blik onthaald. Dirk en Ilse moesten echt lachen toen ze jouw enthousiaste gedrag zagen: je zat, zoals altijd bij het bekijken van Bumba, bij me in de zetel. In het begin zit je altijd netjes op mijn zijdelings gevouwen benen, maar al na een paar tellen word je meegezogen, begin je te klappen, mee te zingen, te roepen, en uit pure opwinding over me heen te klauteren. Mama's zijn duidelijk ideaal als klimrek. Heh, het werd bijna moeilijk om je nog mee te krijgen naar boven om te gaan slapen. Gelukkig is er altijd de lokroep van de tandenborstel: eerst poetsen papa of ik even jouw tanden, en dan mag je zelf aan de slag, zoals je grote broer ziet doen. Niet dat je er iets van terechtbrengt natuurlijk, maar het is al bijzonder fijn als je het leuk vindt.

Wat trouwens een nieuwe badkamertraditie lijkt te worden (naast het obligate weggesteek van Wolf en het gezoek van jouw kant), is dat je je kaakjes inwrijft met ColdCream. Tijdens het vriesweer van de voorbije twee weken werden je kaakjes nogal droog, en daarom had ik dat tubetje bovengehaald. Je had gezien hoe ik het dopje eraf schroefde, een beetje crème op mijn vinger deed en dat op je wangetjes smeerde, en je wilde me nadoen. Dus ja, ik moest je helpen om het dopje los te draaien, en daarna ging je enthousiast aan het ‘smeren'. Alleen had je bijzonder snel door dat er niet echt zalf aan je vinger bleek te hangen, dus vroeg je me om te duwen: je nam mijn hand, legde dat op het midden van de tube, keek me vragend aan en zei: ‘Ja?' Je bleef die vraag geduldig herhalen, tot ik uiteindelijk een piepklein beetje zalf uit de tube duwde, en jij bijzonder gretig met je kleine wijsvingertje het goedje op je kaak smeerde. En trots dat je was!

Nog zo'n traditie speelt zich af bij het slapengaan. Ooit lag er een tweede losse tuut in je bedje, en kwam ik op het lumineuze idee om die zogezegd in de mond van je kleine knuffelpaardje te steken. Je vond dat ongelofelijk grappig, en wilde voortdurend van tuut wisselen met het beestje. Sindsdien moet er met tuten en paardjes gespeeld worden bij het slapengaan. Meestal is er maar één tuut en zit die in jouw mondje. Je haalt die dan uit, en steekt die zogezegd in de mond van het paardje. Daarop begint dat beestje te spuwen en ‘bweikes' te zeggen, en jij lacht je een kriek. Ik moet dan met een hoog stemmetje zeggen: "Neenee, de tuut is voor Kobe, nonnie nonnie (om het taaltje van Bumba te gebruiken)!" Dan steek je de tuut weer in je eigen mond, om hem quasi onmiddellijk weer met een grijns aan het paardje aan te bieden. Dat spelletje herhaalt zich zo een paar keer, tot ik er uiteindelijk genoeg van heb, en je zeg dat je moet slapen. En eigenlijk ga je dan heel gehoorzaam op je zij liggen met je eland in je handen en je tuut in de mond.

Je praatvaardigheid gaat er ook met sprongen op vooruit. Je spreekt de kinderen van de Spruitjesdoos met hun naam aan, en ook ‘Wof' en oma en opa zijn uitspreekbaar. Wolf heeft zich tranen gelachen toen hij hoorde dat je tegen bompa ‘poepa' zei, en heeft het je in de auto, op weg naar het nieuwjaarsdineetje, wel 20 keer doen zeggen. En jij, altijd bereid om plezier te maken met je broer, deed dapper mee. Je brabbeltaaltje is er nog eentje voor de insiders, maar uiteindelijk slaag je er wel in om jezelf behoorlijk verstaanbaar te maken, en dat voor een kleintje van nog geen anderhalf. Je bent goed bezig, Kobe, echt wel!