Blog

Potje, operatie en andere toestanden.

Je bent de laatste twee weken volop bezig met potjestraining, kleine lieverd! Cindy en Ben van de Spruitjesdoos kwamen met de suggestie af dat je er klaar voor was. Ginder hebben ze immers in de speelruimte twee kleutertoiletjes staan, en Maud en Bo, twee meisjes die een paar maand ouder zijn, waren al volop bezig daarmee. Jij begon mee te gaan, en dus kreeg je van mij een ganse stapel losse onderbroekjes mee naar de creche. In het begin kwam je terug met een zakje met een viertal natte broekjes per dag, maar donderdag en vrijdag bv. was je de hele dag zonder ongelukjes geweest. Schitterend nieuws dus! Ook hier thuis staat je paarse schildpadpotje klaar, en je gaat er rigoureus op. Alleen als we buitenshuis komen, riskeer ik het me nog niet: als je een plasje aankondigt, moeten we immers vlug zijn, en dat kan uiteraard niet altijd als we op stap zijn.

Intussen kan je ook zo vreselijk veel, kleintje. Je spreekt met mooie zinnetjes intussen (verbazingwekkend, naar 't schijnt, voor een pruts van twee jaar en twee maanden). Daarnet viel me op dat je ook meer en meer de juiste voornaamwoorden begint te gebruiken: je verwees naar mijn ontbijtdoos met de woorden: "Kijk mama, dat is jouw corn flakes!" Ik was namelijk iets later aan de ontbijttafel dan jullie, omdat ik eerst jullie had aangekleed, en dan pas mezelf. Dat is eigenlijk een beetje de standaard gang van zaken, maar doorgaans niet in het weekend. Vanmorgen hebben jullie echter geslapen tot kwart voor negen, en wij dus ook :-) Heerlijk gewoon!

Ik vind het trouwens ook best leuk dat Wolf je in het weekend gewoon meeneemt naar beneden, zonder ons wakker te maken. Hij weet wel dat dat niet mag voor zeven uur, en daar houdt hij zich ook netjes aan. Maar dan hoor ik - dacht je soms dat een mama niet wakker werd misschien? - plots een deur zachtjes opengaan, kleine fluisterstemmetjes, en twee paar trippelende voetjes die de trap afgaan. En dan beneden meestal een groot gejoel :-p

Jullie spelen ook schitterend samen: je grote broer dicteert je wel vaak wat je moet doen, maar daar trek je je doorgaans niks van aan, of toch weinig. Je bent bijzonder eigenzinnig, maar toch wel lief. Gelukkig kan je ook bijzonder goed verwoorden wat je wil, en wat je vooral ook niet wil. 

In de voorbije maanden, waarin ik verzuimd heb te schrijven, is er uiteraard vanalles gebeurd. Het meeste is natuurlijk standaard voor een klein mormeltje dat groot wordt, en ja, je wordt groot. Je bent intussen al een echte peuter, met alle karaktertrekjes vandien. Je kiest zelf welke schoenen je 's morgens aan wil, en protesteert luidkeels als dat niet mijn keuze was. Je kan nu eenmaal geen sandalen dragen als het buiten regent, liefje.
In de grote vakantie heb ik je kamer veranderd: je slaapt nog steeds samen met je broer (al begin ik eraan te twijfelen of dat wel zo'n goed idee is) maar intussen wel in een groot bed. Je werd gewoon te zwaar voor onze ruggen om je nog steeds op te tillen en neer te leggen in een kinderbedje. Het is ook daardoor natuurlijk dat je samen met je broer kan opstaan zonder ons te storen. Aan de andere kant horen we 's avonds, als julllie verondersteld worden te slapen, soms kleine voetstapjes in jullie kamer. Het verbaast me hoe jullie er telkens weer in slagen de babyfoon te omzeilen :-p

Een grote gebeurtenis in je kleine leventje heb ik ook nog niet beschreven, en daar ben ik wel wat beschaamd over. Het is immers intussen al zo lang geleden, dat ik wellicht al wat details kwijt ben. Ik heb het over je operatie eind maart. Jouw testikels waren immers niet ingedaald, en de reeks inspuitingen die je daarvoor gekregen had, hielpen ook al niet. Ook was je voorhuid te nauw, net zoals bij Wolf, zodat ook daar iets aan moest gedaan worden. Eerst was de operatie gepland voor eind januari, maar toen waren jullie allebei hondeziek, zodat dat uiteraard niet kon doorgaan. Eind februari ben ik dan geopereerd aan mijn voet, zodat het alweer even moest wachten, en het eind maart is geworden.
Ze hadden in het ziekenhuis gevraagd om rond acht uur aanwezig te zijn, met nuchtere maag. Jullie deden gelukkig allebei niet moeilijk, en gingen probleemloos zonder ontbijt mee. Ginder kregen we de grote gemeenschappelijke kamer voor ons alleen, alle kleine kamers waren bezet. Jullie speelden even, maar al snel werden we naar beneden gebracht naar de gang van het operatiekwartier. Wolf ging eerst onder het mes, en na een half uurtje zou jij aan de beurt zijn. Met een klein hartje werd Wolf met bed en al naar binnen gereden, na een grote grote knuffel van ons. Intussen moesten we jou, twintig maanden oud, zien bezig te houden in een verder lege smalle ziekenhuisgang. Een dik uur later (langer dan verwacht) kregen we bericht dat bij Wolf alles in orde was, maar dat er voor jou nog ergens een machine niet in orde was, en dat we nog wel wat moesten wachten. Papa bleef bij jou, ik ging naar Wolf op de recovery, en na een tijdje wisselden we af. Intussen zat jij al meer dan een uur in die gang, zonder eten of speelgoed. 

Eetfestijn

geschreven door Gudrun op 14-08-07 (11 jaren geleden) in Eten en drinken.

Snel even een berichtje, terwijl je netjes gewassen ligt na te genieten in de zetel op het babykussen, en jouw broer met je ligt te spelen: je bent een vreetzakje, Kobe!

Zaterdag heeft papa jou gewogen, en woog je al 3.560 kilo. Vandaag, dinsdag dus, is dat al gestegen tot 3.720 kilo, en je bent nog niet eens drie weken oud! Het kan niet missen dat ik het gevoel heb dat je voortdurend drinkt: je doet dat eigenlijk ook!

 Ik ben benieuwd wat ze vrijdag gaan zeggen bij Kind en Gezin. Je bent naar mijn aanvoelen ook al goed gegroeid...

De hik

geschreven door Gudrun op 10-08-07 (11 jaren geleden) in Van alles en nog wat. Arme lieve jongen, je ligt alweer te hikken voor dood! Gemiddeld lig je per dag toch wel een uur te hikken, denk ik. Daarnet klonk je net als een speelgoedje, je weet wel, zo'n knijpdingetje voor baby's... Je hebt trouwens ook behoorlijk last van baby-acné momenteel, je ziet er echt niet uit. Gelukkig verdwijnt dat wel, ik hoop maar dat het beter is tegen jouw feestje, zodat ik echt kan pronken met jou :-)

Vannacht heb je me heerlijk laten slapen, ik denk dat ik het gevonden heb trouwens: ik heb je gevoed om half twaalf, en klokslag vier uur was je er terug. Je dronk één borst leeg, knorde toen ik je eraf haalde, maar was al in slaap gevallen tegen dat ik je de tweede borst aanbood, zoals gewoonlijk. Meestal laat ik jou dan slapen, maar deze keer heb ik volhard in de boosheid: ik denk dat ik je de volle vijf minuten geambeteerd heb met kriebeltjes, neuswrijfjes, gepook, gedop met de tepel tegen je mondje, maar datzelfde mondje bleef stijf dichtgeknepen, en af en toe knorde je om met rust gelaten te worden. Na vijf minuten gaf je het op, en begon je toch te drinken, wat je vijftien minuten hebt volgehouden. Het was dus niet dat je genoeg gedronken had, je wilde gewoon opnieuw slapen. Het resultaat was dat je doorgeslapen hebt tot half acht, tot mijn bijzonder grote vreugde. Ik heb je gevoed, en samen hebben we nog wat slaap ingehaald, tot ik om tien uur ben opgestaan. Ik moest ervan profiteren, want direct komt Wolf terug naar huis, en die is altijd wakker rond zeven uur... Jij hebt nog geslapen tot elf uur, en dan mocht je in bad. Je was het niet eens met de gang van zaken: je was wakker geworden van de honger en wilde dus ook eerst eten. Niet dat ik me daar iets van aantrek natuurlijk :-p

Ik moet je ook nog alles vertellen van de bevalling en de tijd in het ziekenhuis, jouw eerste dagen dus. Niet dat dat allemaal zo speciaal was, hoor, maar voor jou is het natuurlijk wel bijzonder.

Het is natuurlijk geen geheim dat ook jouw conceptie de nodige voeten in de aarde had. Net zoals bij Wolf zijn we moeten overgaan tot IVF, zijnde in vitro fertilisatie. Ook jij bent dus een proefbuisbaby, al zou ‘petrischaaltjesbaby' een betere benaming zijn. Ik had het echt lastig deze keer, liefje. Als het bij jou, zijnde de derde poging, niet was gelukt, dan denk ik dat we er een punt achter hadden gezet. Heh, als ik jou nu zie, ben ik maar wat blij dat we niet gestopt zijn...

Belangrijke dagen

geschreven door Gudrun op 09-08-07 (11 jaren geleden) in Mijlpaal. Kleine snoetie, het zijn belangrijke dagen voor jou. Niet dat jij daar zelf veel van merkt natuurlijk, maar toch. Sinds gisteren ben je namelijk een volwaardig Belgisch staatsburger. Jawel, papa is je gisteren, gewapend met ziekenhuisdocumenten en trouwboekje, gaan aangeven bij de burgerlijke stand van de Stad Gent. Zo besta je nu ook wettelijk, en niet alleen binnen ons kleine gezinnetje. Ik moet volgende week ergens jouw ‘identiteitsbewijs' gaan afhalen :-p

Gisteren was anders ook voor ons wel een drukke dag: we hebben lang geslapen, tot tien uur, omdat je me het grootste deel van de nacht hebt wakker gehouden. Je wilde om de twee uur eten, maar hangt wel een half uur aan de borst. Dan krijg je krampjes, stopt met eten en begint te huilen, en op die manier krijg je niet genoeg binnen om een deftige tijd door te slapen, en ben je een uur nadien daar terug. Gelukkig kon je om half zeven wel stevig doordrinken, zodat het tien uur was vooraleer je daar terug was :-) Op die manier kan ik toch nog een beetje slapen.
Ik hou mijn hart al vast voor volgende week: dan is jouw broertje terug van zijn korte vakantie bij Omaly en Bompa, en moet ik na half acht toch niet meer proberen slapen. Ik zal me alvast maar al voorbereiden op wallen onder mijn ogen :-p

Enfin, tegen de tijd dat jij dan gegeten had, je gewassen en gekleed was, en ikzelf ook een douche had kunnen nemen, was het alweer middag. Tegen twee uur wilde je opnieuw aan de borst, netjes op tijd om dan naar de dokter te vertrekken. Je had namelijk een afspraak bij de kinderorthopedist om je heupjes te laten nakijken. Blijkbaar is dat een standaardprocedure voor baby's in stuitligging. Vorige dinsdag, de laatste dag in het ziekenhuis, was er al een echo genomen van je heupen, en nu werd die grondig bestudeerd en werd er aan je heupen gevoeld. De dokter verklaarde daarop alles perfect in orde, maar wilde voor het zekerste jou toch nog eens terugzien op drie maanden en zes maanden. Liever de problemen voorkomen dan genezen, veronderstel ik.

Daarna reden we samen door naar Partena om je babygeschenk op te halen en een babyweegschaal te huren. Voor 5 euro per maand kan je echt niet sukkelen. Had ik geweten wat dat geschenkje was, dan had ik zaterdag 55 euro kunnen besparen. We zijn namelijk toen met ons viertjes - papa, Wolf, jij en ik - naar Dreamland gegaan om een nieuwe babyfoon voor jou te kopen, een luiertas, een reservetuutje en een tuutkoordje. Bleek het geboortegeschenk van Partena toch ook wel een luiertas te zijn! Een hele praktische dan nog wel. Maar goed, dan hebben we er twee :-p Aangezien we dan toch bij Partena waren, heb ik eventjes gevraagd naar Ilse, die daar werkt. Ik hoefde het echt geen twee keer te vragen, binnen de minuut stond ze beneden, en nam jou stralend van me over. Jij was in slaap gevallen in de auto, en sliep rustig verder in onze armen.

Daarna ging de tocht verder naar het kantoor van papa. Niet alleen had ik beloofd jou eens te komen tonen aan de jongens (en meisje) van Netlash, ik moest ook dringend in de Fnac zijn, en dan heeft het kantoor van papa, en vooral diens parkeerplaats, een enorme meerwaarde :-) Toen ik binnenkwam, waren de bewonderende kreten niet van de lucht (maar ik denk dat ze ook niet anders durfden, de kleinen van de baas, weet je wel). Papa was er niet, maar peter Dirk wel, en die kreeg jou dan ook prompt in zijn handen geduwd, terwijl ik even naar het toilet ging. Hij stond er, op zijn eigen coole manier, bij te glunderen.
Ondertussen was het echter al half vijf, en begon je opnieuw honger te krijgen. Ik heb me dan maar teruggetrokken in het kleine lege kantoortje vooraan om je eten te geven en een verse broek aan te doen, en daarop mocht je opnieuw in de draagdoek. Ik mag namelijk, door de keizersnede, nog geen gewicht dragen, dus ook niet jou in de maxicosi. Die draagdoek, geleend van Nathalie, is dan een schitterend alternatief: niet alleen lig je er blijkbaar heel comfortabel in, het gewicht steunt ook volledig op mijn schouders, en het laat bovendien mijn handen vrij.
Ik was amper de Veldstraat ingedraaid, of ik liep al een vriend tegen het lijf. Hij was al evenmin gehaast als ik, zodat we gezellig samen een koffie zijn gaan drinken. Jij was alweer in slaap gevallen, en lag lekker rustig en warm in de draagdoek, dus dat was geen bezwaar. Ik denk dat we zo ongeveer een uur hebben zitten kletsen (ik had Tom dan ook in geen jaar meer gezien), en ik moest me dan nog haasten om op tijd in de Fnac te zijn. Tegen dat we dan terug thuis waren, was het zeven uur, en wilde je alweer eten.

Dinsdag is trouwens de dame van Kind en Gezin voor het eerst langsgekomen, en ze was vol lof over jou! De meeste baby's hebben na veertien dagen amper hun geboortegewicht, maar jij zat met je 3.450 kilo al ver boven je startgewicht van 3.210 kilo :-p Ik geef dan ook alleen maar kwaliteitsmelk, mijn kleintje! Ze stond er ook van te kijken hoe rustig je wel was: de meeste baby's wriemelen een pak meer wanneer ze gewogen worden en zo. Volgende week vrijdag moet ik naar het consultatiebureau voor je gehoortest, maar ook daar ben ik compleet gerust in: je verschiet regelmatig van plotse harde geluiden, en draait spontaan je hoofdje naar het geluid toe wanneer iemand spreekt. Zelfs je nekje ben je al volop aan het trainen: je doet niks liever dan je hoofd opheffen en rondkijken, ook al valt je hoofdje dan vaak weer opzij.

Zondag zijn we voor het eerst naar Ronse gegaan, en ook daar was je weer de rust zelve. Je had rustig liggen slapen in de auto, ondanks het onophoudelijke gekwetter van Wolf, en ook ter plaatse gaf je geen kik, behalve toen je wilde eten. Het was trouwens de eerste keer dat nonkel Koen en tante Else je zagen, en je hebt dan ook een hele tijd bij haar op de arm gelegen, lekker rustig op het terras buiten.

Enfin, het vervolg is voor morgen.

Kusje!

Welkom, Kobe

geschreven door Gudrun op 03-08-07 (11 jaren geleden) in Zwangerschap, Bevalling. Mijn kleine lieverdje, je bent nu negen dagen oud, en ik denk dat het tijd is om ook jou, net zoals je broertje, op de hoogte te beginnen houden van wat er zoal omgaat in jouw kleine wereldje. Ik beloof niet dat ik dit alle dagen ga updaten, ik ken mezelf een beetje, maar ik ga toch hard mijn best doen om al jouw baby-, peuter- en kleuterbelevenissen bij te houden. Uit ervaring weet ik hoe snel een mens alle momenten, positief en negatief, vergeet.
Zo lig je momenteel rustig te slapen in je wiegje in de living, en kan je elk moment wakker worden en om eten vragen. Je bent zowat de rustigste baby die ik al gezien heb: je huilt enkel als je honger krijgt, en dan kondig je dat zelfs al lang op voorhand aan door allerhande kleine geluidjes. Je slaapt nu doorgaans periodes van drie uur, en wil dan een uur aan de borst. Soms kan je daarna nog een half uurtje liggen kijken met die grote donkerblauwe ogen van je.
Ik ben benieuwd welk kleur jouw ogen gaan krijgen: die van Wolf zijn helderblauw, net zoals zijn nonkel Roeland. Bij jou valt het nog niet te voorspellen: worden ze blauw, net zoals je broer, krijg je groene zoals ik, of worden ze een gematigd grijs, zoals je papa? Het zou me niet verwonderen dat ze blauw worden, je trekt voor de rest ook al ongelofelijk goed op Wolf, toen die geboren werd. Dat is trouwens een van mijn eerste opmerkingen geweest, toen ze me je kwamen tonen op de operatietafel: 'Het is net Wolfje!' Het was opvallend, want zowat de ganse familie en vriendenkring had dezelfde opmerking. Papa is zelfs zover gegaan dat hij twee foto's van jullie naast elkaar heeft gezet, waarbij de meesten niet eens gezien hadden dat de eerste foto Wolf was.
Je begint ook al regelmatiger te eten en te slapen: in het ziekenhuis wilde je soms om het uur aan de borst, hier begint het beter te gaan. Vannacht heb je gegeten tussen half elf en elf uur, en maakte je me opnieuw wakker om half drie. Het was wel half vier vooraleer ik weer kon gaan slapen, en om half zeven was je er weer. Uiteindelijk heb je daarna geslapen tot half tien, zodat ook ik eigenlijk wel vrij uitgeslapen ben. Wolf is wel een half uurtje met me komen praten en knuffelen rond half acht, maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik was al lang blij dat je papa voor de rest Wolf heeft aangekleed, eten gegeven en naar zijn kamp heeft gebracht, zodat ik nog verder kon slapen. Rond kwart voor tien heb ik je aangelegd, en zowat een uur later was je gelukzalig verzadigd, en lag je te kijken.

Hmm, ik zal straks verder schrijven, want je wil eten, en daarna moet ik Wolf ophalen op kamp.

Is dat nu een kindje?

geschreven door Bart De Waele op 27-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

"Ah, is dat nu wat ze een baby noemen?"

"Ja hoor - zo heb ik er al twee - goed hé!"

roeland, sara, kobe en trotse papa

De trotse peter

geschreven door Bart De Waele op 27-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

De trotse peter (en ontwerper van kaartje en website, samen met Johan) toont zijn petekind aan de wereld.

't Zal wel zijn!

geschreven door Bart De Waele op 27-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling. i'm blogging Kobe

Roeland en Sara

geschreven door Bart De Waele op 26-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Roeland en Sara op bezoek.

Omaly en bompa

geschreven door Bart De Waele op 26-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Omaly en bompa komen op bezoek.

Vergelijken

geschreven door Bart De Waele op 26-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Het eerste wat me opviel - de gelijkenissen tussen Kobe bij zijn geboorte en Wolf bij zijn geboorte.

wolf kobe

Bij opa en oma

geschreven door Bart De Waele op 25-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Opa en oma komen op bezoek in het ziekenhuis.

Gents zicht

geschreven door Bart De Waele op 25-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Het zicht vanuit de ziekenhuiskamer - met in de verte de Gentse torens.

Hij is er!

geschreven door Bart De Waele op 25-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Vanmorgen om 11 uur kwam Kobe ter wereld.

Hij woog op dat moment 3,210 kg.

Later meer updates...

 

De eerste kreten

geschreven door Bart De Waele op 25-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

De kinderarts zegt: "Alles is perfect in orde."

Groen mannetje

geschreven door Bart De Waele op 25-07-07 (11 jaren geleden) in Bevalling.

Ik moest me verkleden als groen mannetje, vooraleer ik de bevalling kon bijwonen...

Het wiegje klaarzetten

geschreven door Bart op 22-07-07 (11 jaren geleden) in Zwangerschap.

Vlak voor de bevalling wordt ijverig alles klaargezet ten huize De Waele.

Wolf helpt mee om de wieg op te zetten, en doneert een aantal van zijn knuffels voor Kobe.

De laatste echo

geschreven door Bart op 17-07-07 (11 jaren geleden) in Zwangerschap.

Eén van de laatste keren bij de gynaecoloog.

Allerlei vervaarlijke contrapties en machinerieën...